Al in een vroeg stadium beginnen we creatieve uitspattingen met klei, potloden, zand, modder en zo’n beetje alles wat los (of tot voor kort vast)  is en we in onze handen kunnen krijgen. Meestal komen we wel weg met het hele huis verbouwen, de kat van de buren paars verven of in babykleding steking.

Omdat we kind zijn en gedacht wordt dat we collectief een potje schattig zijn. Een nogal grote grap aangezien met de tijd van ons verwacht wordt deze wereld verbeterende acties te staken en ons te voegen naar de generatie(s) die ons voorgingen. Een patroon dat zich maar blijft herhalen schijnbaar.
Iedereen die hier buiten valt is raar, vervelend en ronduit een probleem. Of beter gezegd een onbegrip, een vreemde factor. Zijn we dan vergeten dat het exact zelfde gedrag minder dan tien jaar geleden in hun leven nog als aandoenlijk beschouwd werd. Wat is er misgegaan? Waarom mogen we de wereld niet meer op z’n kop zetten en de kat van de buren ziet er nu toch veel leuker uit? Het arme dier buiten beschouwing gelaten, want verf is niet zo gezond voor het beestje, is het eigenlijk raar dat we beperkt worden.

Ook onderling leggen we elkaar beperkingen op door elkaar niet te laten uitpraten of door woorden als ‘ja maar…’. Waarom is het zo moeilijk om je eigen idee los te laten en rustig te luisteren naar de ander en bij voorkeur ook nog eens een beetje je in te leven in die gedachte. Ongeacht of je het er daarna ermee eens bent.

Blijkbaar is niet iedereen even ver in het zien van het grotere geheeld of in staat om in te zien wat ze aanrichten met hun gedrag…

to be continued

Wat is de waarde van het alles? Deze vraag stond vrij centraal in mijn vorige blogpost. Hierbij het vervolg.

Veel is er ondertussen gebeurt en ik ben me bewust geworden van nieuwe vormen van waarde. Vanaf hier wordt het wat persoonlijk dus wie geen zin heeft in persoonlijke gedachten of een complex verhaal mag skippen naar een leuke website met konijntjes ofzo.

Een niet al te lange tijd geleden heb ik een goede vriend verloren, niet door een ongeluk of door natuurlijke omstandigheden zoals ziekte of leeftijd. Dit kwam als een enorme schok aan en gooide me terug op mijn meest basis emoties. Het is beangstigend hoe een mens zich verlaten kan voelen en welke keuzes hieruit gemaakt worden. Wat is de waarde die wij onszelf geven? Moeten we altijd anderen onze waarde bepalen of zetten we een maatstaaf waar anderen zich aan dienen te houden. Waarschijnlijk ligt de waarheid zoals gebruikelijk ergens in het midden of rent het rondjes om ons heen zodat we er nooit echt grip op krijgen. Het blijft dat mensen die je steunen en klaarstaan hoe raar, gek of compleet waanzinnig de situatie ook is er toch voor je zijn. Er over schrijven zet een paar gedachten op orde, maar nog lang niet alles. Er is slechts zoveel dat een mens kan verwerken in z’n eentje…

Bij Waarde denken we al snel aan wat me om ons heen verzamelen in fysieke vorm. Als we het laatste deel van die zin niet zouden lezen krijgt die zin een hele andere betekenis. Dan worden ook mensen, gevoelens en gebeurtenissen in ons leven meegerekend. Ook leermomenten vallen hieronder. Alles wat we verzamelem draagt bij aan ons zelfbeeld.

Wat ik leer op CMD en wat ik de afgelopen tijd van vrienden heb geleerd en met vrienden heb geleerd verschilt niet zoveel, al zijn de omstandigheden geheel verschillend. De kern ervan is dat je mensen nodig hebt, een mens kan niet alles zelf verwerken. Hoe graag we het ook zouden willen en onze geest proberen te beschermen voor de grote boze wereld, uiteindelijk zal de confrontatie alleen maar groter zijn. Door naar buiten te trenden met dingen die ons dwars zitten en mensen toe te laten tot iig een zeker niveau van vertrouwen (ik zeg niet dat je meteen je hele huishouden op tafel hoeft te leggen, daar heef niemand zin in) dan zal blijken dat zelfs een knuffel of de aanwezigheid van de ander al een motivatie, steun of geweten kan zijn voor onze handelingen en keuzes. Wat wij doen bepaald wie we zijn. Wat wij doen bepaald hoe we in het leven staan. Wie wij daar bij betrekken bepaald ons leven. Is dat niet heel wat waard?

Wat is de waarde van … ?

Pas als iets er niet is gaan we het missen en geven we er een waarde aan. In mijn geval ‘mis’ ik mijn kleine lieve zwarte vulpotlood die mij creatieve buddy is sinds Havo3.
Een hele tijd dus. Valt hier een geld bedrag aan te geven? Ik weet dat een nieuw exemplaar mijn bankrekening ongeveer 12 euro lichter maakt, maar weegt dat op tegen het gevoel dat ik krijg bij het object waarmee ik altijd teken? Sommige dingen zijn niet in ‘geld’ uit te drukken, soms moeten we ook blij zijn met een gevoel.

Betekend nog niet dat ik mijn zoektocht ga opgeven natuurlijk! De zoektocht en het weer terug vinden van mijn vulpotlood is mij meer waard dan die 12 euro. Uiteraard zult u de lezer zich afvragen waar ik het over heb. What’s in a Pencil? In dit geval vulpotlood vullingen vrees ik. Niet dat ik zo gehecht ben aan het laatst genoemde, maar wel aan hun drager. Voor mij staat het object symbool voor mijn creatieve uitspattingen. Zoals een Teddybeer symbool kan staan voor kinderlijkheid en een iPhone een sociale gadget is.

Wordt vervolgd.

Reactie op CMD Academie.

First Impressions.An Englishman in New York. Zo voel ik mij een beetje op CMD soms, te midden van rennende, gillende, drukke en vooral bijzondere mensen sta ik met verwondering te kijken naar het tempo van ontwikkelingen. CMD is bij uitstek de plek waar een ‘buitenstaander’ zoals ik, afkomstig van de afdeling Beeldendekunst en Vormgeving, ruimte ziet om zich te kunnen ontwikkelen. Hoe de student zelf zich voelen verschilt nogal per jaar, minor en tijd aanwezig. 

Faciliteiten.Wat opvalt behalve de vele mogelijkheden zijn ook een paar kinkjes in de verder soepele kabel. De grootste drama queen van  de opleiding is het WiFi, wat elke 5 seconden een andere mood-swing heeft en afhankelijk daarvan wel of niet werkt. Blijkbaar is de AI technologie inmiddels zo ver ontwikkeld dat het ICT beheer van de NHL het slim leek om een Paris Hilton AI op het netwerk te gooien. ZUCHT.Een andere ramp zijn de studenten zelf. Ondanks alle vrijheid, mogelijkheid en aanzet denken een aantal (een iets te groot deel) studenten dat vrijwillig gelijk ook vrijblijvend betekend waardoor Colleges en andere instructie momenten (te) vaak verloren gaan.

Hoe krijgen we kennis en motivatie op het zelfde niveau? Te veel vrijheid is niet goed, maar ondanks de mogelijkheid om vrijheid te scheppen wordt het wellicht niet altijd herkent door studenten. Een besef en gevoel van eenheid, van verbondenheid en van openheid van structuur zou hieraan bijdragen. Kortom, een CMD Academie.

Coen’s goede punt om CMD een zelfstandig NHL orgaan te laten zijn is erg terecht aangezien de opleiding nu nog beperkt wordt door bemoeienis van hogere machten waardoor communicatie en verandering vaak lang duren of nodig zouden zijn. 

Toch is het een stap te ver, niet iedereen kan een CMD Academie aan. Helaas.De conclusie, maak er maar een Minor van =) 

Februari CMD
En maand is voorbijgegaan sinds ik voor het eerst als student binnenwandelde bij CMD. Vanaf de eerste dag op/bij de minor concepting werd duidelijk dat iedereen iedereen kan helpen, bij kan dragen aan vraagstukken en gezamenlijk tot nieuwe, of bestaande maar nog niet ontdekte, oplossingen kan komen. De sfeer zit er na weken van kennis maken goed in, al betreur ik de afwezigheid van mensen tijdens ons schoolreisje naar de Veenhopen. Net zoals ik betreur me te moeten ergeren aan zeurende bureaucratische achterlijke en vooral trage Duitse slash Nederlandse ‘beambten’ afgelopen vrijdag omdat mijn paspoort zo nodig moet verlopen… Terwijl ik ook in de Irisch Pub had kunnen zitten genieten van leuke mensen en een flinke pint Guinness.
Wat tot nu toe allemaal gedaan is bij Concepting is super interessant maar ik zou graag zien dat er gebeurde. Vandaar mijn toevoeging op de Wiki van Nieuwe denkers over de Mediatheek. Eenmaal een start punt op de site brengt hopelijk wat meer leven in de gemeenschap.

Naast alle CMD gerelateerde zaken zijn er ook meer dingen gebeurt.
* Gisteravond Zeitgeist gezien, een sterke opsomming van feiten die mijn gevoel aardig beantwoord
* Spoed consult Karakter Design aan studenten die in gevecht zaten met hun ‘Innerlijk Design’
* Aanvalsplan opgesteld en onderzoek gedaan of het haalbaar is om Japanse schooluniformen in te voeren op CMD
* Mijn 1e doel ge-e-mailed betreffende de uitdaging van Martijn Aslander om 4 bekende Nederlanders op te zoeken
* Een uur rondgehangen in een telefoon zaak om wat markt onderzoek te doen naar Touchscreen telefoons…

HTC TOUCH
Vanaf 14 maart mag ik mijn telefoon abo verlengen bij T-mobile, dus tja… als ik er toch een nieuwe gratis telefoon bij krijg, dan maar gelijk een model dat Wifi ondersteund en een touchscreen interface heeft. Toch?
Commentaar op mijn keuze is welkom en als mensen ervaring met dit object hebben, please let me know!

CMD Academie
Coen kwam met een geweldig plan, iets dat ik na het schrijven van dit blog eens ga doorspitten! Cheers!

Creatieve Samenwerking  Misschien niet voor iedereen direct van toepassing of iets dat ze meteen natuurlijk afgaat. Niet ieder mens kan bijvoorbeeld met Adobe Illustrator overweg en niet iedereen kan met een potlood overweg.Vandaar dat samenwerking is uitgevonden, je zoekt andere mensen die jou talenten aanvullen en wiens talenten jij aanvult.Het doel is een gemeenschappelijk product dat is bereikt door gebruik te maken van de aanwezige talenten binnen een groep. Wat is dan Creatieve Samenwerking? Het in beeld brengen van samenwerking is daar een goed begin van. Aangezien bij creatief al snel aan iets beeldend’s of iig artistiek  gedacht zal worden. Film, Foto, Grafisch, Grafiek, Schilderen, Teken etc etc etc.Al deze technieken zijn middelen om in beeld te brengen wat er door ons hoofd gaat. Of juist niet.Binnen een opleiding beeldendekunst doe je doorgaans niets anders (voornamelijk in teamverband) en maak je naast verslagen ook beeldende werk en werk je samen aan lessen en lesvoorbeelden die tot de verbeelding spreken van leerlingen. Maar binnen CMD  ligt de nadruk op het in kaart /slash/ in beeld brengen van deze processen. Misschien door een Tweetle, een korte video registratie, mind-map of door een visuele mind-map.Visuele Mind - Map…. bestaat dat? JA! en is een grote aanrader voor wie fan is van inktvlek tests of een goed middagje knutselen op HBO niveau. Voor de teambuilding is het ideaal aangezien je een vel vol tekeningen zet en dwars door, over en midden in elkaars geteken zit en dit allemaal helemaal niet erg is. Je leert op elkaar te reageren, aan te vullen of juist versterken. Daarnaast kan achteraf aardig worden uitgeplozen wat er nu allemaal staat en wat dit te betekenen heeft. Erg nuttig bij visuele opdrachten dus.Creatief samenwerken krijgt zo een hele nieuwe dimensie.  Cheers   

Het moest er blijkbaar ooit van komen,  ik aan het webloggen. Whelp!De reden tot mijn plotse (en niet erg spontane) reden tot bloggen is de Minor Concepting die ik bij CMD volg. Hoe komt iemand van een opleiding Beeldendkunst & Vormgeving op een plek als CMD? En wat is CMD?CMD staat voor Communication & Multimedia Design en er gebeuren allemaal spannende dingen daar, zoals het kunnen behalen van studie punten die ik hard nodig heb. Daarnaast is de koffie er prima en de mensen vriendelijk.Mijn eerder ervaringen met CMD waren als ‘docent’. Een vorig blok heb ik namelijk met een klasgenote de lessen Karakter Design voor 1e jaars gegeven, nu stuiter ik hier rond als student.Waarschijnlijk komen hier meer krabbels te staan de komende tijd. Cheers! Life is what happens when your bussy making other plans…