Het heeft me wel veel mentaal voedsel gegeven over mijn plek in deze rare digitale ‘ratrace’.

De score is als volgt: 104 mensen volgen mij en 154 mensen hebben het ongenoegen om door mij terug bespied te worden op Twitter. Een redelijke score voor iemand die niets doet aan communicatie anders dan toevallig op plekken komen waar mensen ook Twitter hebben.

Mijn onvrede is dan ook niet mijn sociale leven, het gaat wat dieper dan dat. Misschien is het zelfs een angst voor wat er komen gaat. Echter, het is niet ondenkbaar dat het al heeft plaats gevonden. Mijn grote angst is de aankomende generatie. Een groep mensen met een voorliefde voor onvrede, voor niet meer kunnen bevatten waar ze mee bezig zijn of een keuze maken gebaseerd op ratio en enkel op wat de media hen voert.

De gemiddelde lezer zal op dit punt denken dat we (ik ga graag het dialoog aan met je hierover) het hier hebben over pubers, 1e jaars studenten en in het algemeen iedereen onder de 19 jaar jong. Met mijn eigen bescheiden 24 lentes kan ik amper zeggen erg objectief een oordeel over deze groep te vormen. En dat doe ik dan ook niet.

Waar ik mijn blik van onvrede op werp is de leeftijd onder de 14 jaar.

In recente educatieve projecten stond ik met angst en verbazing aan de grond geketend van de gebeurtenissen die zich aan mij voltrokken. Jongens die niet meer kunnen bouwen en meisjes die niet meer kunnen spelen vanuit hun gevoel. En geen van beiden kan een simpele 3D puzzel oplossen!

Een toelichting is op zijn plaats waarom dit zo erg is.

Onze hele maatschappij streeft naar gelijkheid van mensen, en in deze queeste hebben we aardig wat opgeofferd om dit tot stand te brengen. Meisjes moesten niet gaan doen of iets nastreven dat ze al konden maar een echt vak leren! Gelijk aan hun mannelijke tegenhangers. Omgekeerd zijn er nog nooit zoveel mannen de verpleging in gegaan. Alles mocht en alles kan nog steeds. Vrouwen zijn bijvoorbeeld uitermate goed in het monteren van films. Wist je dat Jaws door een vrouw is gemonteerd en dat Quiten Tarantino allen vrouwen aan zijn films te zitten?

En toch zijn we ergens fout gegaan. Wat we zijn vergeten te blijven doen is uitdagingen presenteren. Alles is makkelijk en alles kan. De 3e gouden eeuw van ons bestaan (de 1e was letterlijk een gouden eeuw van handel, de 2e gouden eeuw begon met de landing op de maan) dreigt verloren te gaan aan onze eigen haast. Wie nu een klas met 10 jarigen een doos Mechano geeft zal zich verbazen over het stupide gedrag van de kinderen. Waar wij vroeger als een beest te keer konden gaan met lego, Mechano of zelfs een ordinaire zandbak (voor de meisjes waren barbies in de brand steken vast ook heel leuk) zijn kinderen nu helemaal wild van een doos lego met drie bouwstenen en zand wordt maar vies gevonden. Het lukt ze tegenwoordig niet meer om de handleiding te volgen en via wat denkwerk tot een oplossing te komen. Er zitten namelijk fouten in een Mechano handleiding, bedoeld om je geest scherp te houden. En ja, Mechano was ook voor de meiden onder jullie lezers! Wandel voor de grap een Mechano beurs af en verwonder je gerust over het aantal deelnemende vrouwen.

Waar is onze uitvinders lust gebleven? Als we Jimmy Newton (een fictief karakter van een bekende tv zender) mogen geloven kan alles opgelost worden door hard na te denken en dan iets te bouwen dat evenveel binding heeft met de realiteit als een koe die chocolade melk geeft. Werkelijk wat werk verzetten is er dus niet meer bij.

Vermakelijk op en top, maar onze helden van vroeger waren menselijk, zelfs Superman! Ze konden huilen, bloeden en zelfs doodgaan. Maar ook lachen en door stug verdomd doorzetten kwamen ze ergens. Hele planeten konden verplaats worden onder het motto: vele handen maken licht werk. Een moreel thema dat in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw zo’n beetje dood geknuffeld is.

Laten we nu onze nieuwe generatie voorzien van een uitdaging om hun geest weer wakker te maken en leren om te gaan tegenslagen want in dit tempo gaat heel de wereld een sloppenwijk in Amerika worden. Doe mij Antarctica maar. Pinguïns praten tenminste geen onzin. De gevolgen van dit breindode wereldje waar wij ze in laten leven heeft een zondvloed van niet bestaande ADD en ADHD kinderen tot gevolg!

De hele Twitterazzi beweging, en dan echt wij allemaal zonder uitzondering, kent deze onvrede. Anders waren we nooit als een stel smurfen (credits to @puur voor dit) op deze boot gesprongen om de wereld te verbeteren. En we maken de wereld wel degenlijk een prachtige plek.

Het enige dat we nu nog moeten doen is een plek scheppen waar we vol liefde, toewijding en uitdaging de mensen na ons leren om te gaan met al het prachtige dat wij hebben uitgevonden en vertellen wat onze fouten zijn geweest. Je eigen fouten mag best, maar het moeten niet onze fouten zijn die herhaald gaan worden.

input voor dergelijke plek (met name locaties) zijn welkom.

Vrede.

Er zijn ook een genoeg punten waar ik super blij mee ben. Een kleine selectie waar ik in een latere blogpost op terug zal komen.

Uiteraard mijn lieftallige schattige vriendin die de website van mijn bedrijf echt super top heeft gemaakt!

Het hebben van een iPhone en de daarbij komende verslaving aan dat schermpje is een geweldige productiviteit boost geweest voor mijn dagelijks doen en laten. Nu ik ook nog eens alle RSS feeds op orde heb is het plaatje kompleet.

Maar ook het werken op een Apple laptop is gewoon heerlijk. Zittende achter mijn bureau luisterend naar de nieuwe Muse via een paar heerlijke speakers onder het genot van een kopje Senseo koffie kan een mens toch niet anders dan Tweeten; @all doe mij er nog maar 1

Al enige tijd heb ik niets meer op dit weblog gezet, niet omdat ik geen werk heb verzet maar soms is er meer denk werk nodig dan voorzien. En bij mij eindigt dit in nog meer nadenken. En twijfel.
Het schiet dan niet op als andere mogelijkheden en kansen zich voordoen zoals kleine experimenten naar supermacro fotografie en natuurlijk mijn stage. Iets dat vele uren per week mijn aandacht claimt.

Maar er is ook goed nieuws. In de weken van stilte en lang en nog langer staren naar mijn foto’s zijn er wel weer betere gedachten uit gekomen en ook weer motivatie waarom ik dit doe. Een reden hebben naast “dat het moet” is toch wel fijn.
Mijn eigen fascinatie voor het ‘unheimische’ (wat is een spellingscontrole toch fijn) komt voort uit hoe ik de wereld om mij heen aanschouw. Uren kan ik staren naar mijn omgeving en me afvragen hoe alles in elkaar zit. Wat meestal mijn aandacht trekt zijn de kleine dingen die net niet helemaal op hun plaats zijn. Zoals een felle signaal kleur van een peilion in een grijze wereld van wegwerkzaamheden. Maar vaker zijn het mensen. Het gedrag van mensen observeren vanaf een terrasje behoort tot mijn hobbies. Wellicht een tikje voyeuristisch maar als fotograaf kan ik stellen dat wel meer van mijn soort dat zijn. Anders waren we wel gaan tekenen.

Als een film die zich spontaan schrijft en voltrekt voor mijn ogen zie ik de wereld om mij heen en bedenk mijn eigen teksten, scenario’s en het uiteindelijke doel van de mensen waar ik naar kijk. Mijn vragen voortkomend uit fascinatie kan ik makkelijk beantwoorden door op mijn onderwerp af te stappen. Ik pak echter mijn camera en maak een keuze van compositie, scherpte-diepte binnen de foto en wacht geduldig mijn eigen kleine ‘kodak-moment’ af. Wauw, de spellingscheck kent dat woord zelfs!

Wat deze mensen doen t.o.v. van elkaar of met zichzelf interesseert me eigenlijk niet. Wat ik ze kan laten doen is voor mij oneindig veel interessanter. Met name omdat ik ze nooit hoef te spreken. Nu doe ik dit wel bij mijn afstuderen door mijn beste vrienden voor de lens te zetten. Dat maakt mijn werk er niet makkelijker op. Opeens moet ik gaan zeggen wat er in mij omgaat, tegen mensen die mij normaal alleen kennen terwijl ik niet wartaal uitspreek en een camera objectief combinatie van een paar kilo en honderden euros op ze richt.

Wat er buiten beeld van de zoeker afspeelt kan de toeschouwer niet zien. Het is de relatie die ik met mijn onderwerp aanga en ipv een halve dag geduldig mijn moment af te wachten regisseer ik ze naar een emotie. Een punt waarop gemak en veiligheid eventjes niet bestaan en alleen maar omdat ik dat wil! Het is niet uit een verlangen naar macht, slechts vanuit de zelfde zoektocht naar wat een mens kan beleven zonder daarvoor zelf gekozen te hebben.

en DAAR zit de pijnlijke waarheid van wat ik doe. Een foto legt iets vast waar ze zelf niet voor kiest. Er bestaat zelfs een uitspraak: de camera maakt je dikker. We krijgen een waarheid te zien waar we niet voor kiezen en ook niet in de hand hebben. De keuze ligt bij de fotograaf.

Donderdag meer hierover.

Over Bloggen gesproken http://unheimlisch.wordpress.com is mijn weblog van mijn beeldend werkproces.
Waar je bijvoorbeeld kunt lezen dat ik bij een goed bevriende docente op haar Atelier mag werken!! SUPER GAAF!! Dat en nog wel meer spannende dingen over mijn beeldend werk waar ik later in het andere blog op zal terug komen.

Wat ook belangrijk is, ik zal dit blog eens meer gaan gebruiken voor het uiteenzetten en bespreken van thema’s die aan de orde komen op mijn opleiding EN een stukje technologie en filosofie. Mhz, spannend allemaal waar dit naartoe kan gaan….

Tijd voor film nu

Inmiddels is het zover dat ik aan mede 4e jaars stduenten een presentatie ga houden over Netwerken en daarbij ook wat digitale hulpmiddelen, zoals oa ook RSS. Verbazend hoe inefficient mensen hun webbrowser weten in te richten.

Hoog tijd dat ik dit ook voor docenten ga organiseren, maar dan een stukje professioneler ingericht. Ze zitten niet te wachten op bijvoorbeeld Twitter. Over nieuwe media gesproken. Wouter is een heel bijzonder persoon, binnenkort een keer eens afspreken voor pizza en film ofzo. misschien Rnkel en Riddergraniet er ook bij halen. Geweldig hoe nieuwe netwerken ook blijven bestaan en zich doorzetten in het blijven zien van interessante mensen. CMD is best een leuke plek…. om les te geven. Als student heb ik het daar wel weer gezien.

Korte update, korte gedachten. Hoezee, Verder met de dag!

Het is alweer even geleden sinds mijn laatste blogpost maar omstandigheden hebben mij er toch toe bewogen een nieuwe uiteenzetting van gedacten hier neer te zetten. Wat is dan de reden vragen sommigen zich af. Tjah, als ik daar zelf helemaal achter was dan zou ik rijk zijn en mijn dagen doorbrengen als goeroe.

Geen gekke gedachte maar daar ben ik net iets te actief voor. Hier een kleine omsomming van evenementen;

• De hele vakantie opgeofferd aan een film die nu weg is vanwege een extern schijf crash
• Een misselijk bedrag moeten ophoesten wegens boete van een te laat ingeleverd stel camera’s
• Ontzetten veel lol gehad in Belgen land met het bakken van frietjes en luisteren naar Folk muziek
• Fotograaf geweest op het Frysk Festival en me ontzettend goed vermaakt met iedereen die ik heb ontmoet
• Me de pleuris lopen ergeren aan het feit dat ik niet op het NNF kon zijn
• Me de pleuris lopen ergeren aan het feit dat zekere mensen irritante kluizenaars zijn
• Heel erg zen alles van me afgezet door middel van chocolade en een enkel traantje maar vooral veel vrienden zien
• Maar vooral mijn leven op orde gezet

Hoe heb ik dat gedaan vraag jij je dan af? Wel dat gaat heel makkelijk eigenlijk, het enige dat nodig is om heel erg zen dingen gedaan te krijgen is een beetje doorzetten en concequent zijn in de structuur die je probeert aan te brengen. Zo ben ik nu heel braaf het programmatje THINGS aan het gebruiken om mijn projecten en te doen dingen ook daadwerkelijk gedaan te krijgen. Wat in mijn geval een nogal grote WAUW ervaring is.
Wat ook nog wel eens wil helpen is gewoon arrogant genoeg om te vinden dat je betere dingen te doen hebt dan energie in mensen blijven steken die alleen maar aan je lopen te trekken.

Ondertussen is school weer begonnen en bijna weer op volle vaart, met als gevolg dat ik binnenkort ook weer een weekendje ga onderduiken op een niet nader te noemen schuiladres ergens. Muhahahaa.
Wat me wel opvalt is dat de nieuwe eerste jaars van mijn opleiding redelijk braaf zijn. Zucht. Nouja, dat krijgen we er wel weer uit, hoop ik.

Op een andere noot heb ik ook weer een beetje kunnen nadenken over de waarde van dingen. En mijn mening is nog steeds onveranderd, maar ik moet wel toegeven dat iedereen zo zijn eigen beeld op de wereld heeft, een universele waarde bestaat niet. Wat hierbij wel helpt is blijven communiceren en niet wegkruipen voor de wereld.

Voor wie het interessant vindt, ik ben ook een weblog gestart voor mijn beeldend werkproces en daar valt voor geinteresseerden mijn afstuderen te volgen.

cheers

Omdat we kind zijn en gedacht wordt dat we collectief een potje schattig zijn. Een nogal grote grap aangezien met de tijd van ons verwacht wordt deze wereld verbeterende acties te staken en ons te voegen naar de generatie(s) die ons voorgingen. Een patroon dat zich maar blijft herhalen schijnbaar.
Iedereen die hier buiten valt is raar, vervelend en ronduit een probleem. Of beter gezegd een onbegrip, een vreemde factor. Zijn we dan vergeten dat het exact zelfde gedrag minder dan tien jaar geleden in hun leven nog als aandoenlijk beschouwd werd. Wat is er misgegaan? Waarom mogen we de wereld niet meer op z’n kop zetten en de kat van de buren ziet er nu toch veel leuker uit? Het arme dier buiten beschouwing gelaten, want verf is niet zo gezond voor het beestje, is het eigenlijk raar dat we beperkt worden.

Ook onderling leggen we elkaar beperkingen op door elkaar niet te laten uitpraten of door woorden als ‘ja maar…’. Waarom is het zo moeilijk om je eigen idee los te laten en rustig te luisteren naar de ander en bij voorkeur ook nog eens een beetje je in te leven in die gedachte. Ongeacht of je het er daarna ermee eens bent.

Blijkbaar is niet iedereen even ver in het zien van het grotere geheeld of in staat om in te zien wat ze aanrichten met hun gedrag…

to be continued

Veel is er ondertussen gebeurt en ik ben me bewust geworden van nieuwe vormen van waarde. Vanaf hier wordt het wat persoonlijk dus wie geen zin heeft in persoonlijke gedachten of een complex verhaal mag skippen naar een leuke website met konijntjes ofzo.

Een niet al te lange tijd geleden heb ik een goede vriend verloren, niet door een ongeluk of door natuurlijke omstandigheden zoals ziekte of leeftijd. Dit kwam als een enorme schok aan en gooide me terug op mijn meest basis emoties. Het is beangstigend hoe een mens zich verlaten kan voelen en welke keuzes hieruit gemaakt worden. Wat is de waarde die wij onszelf geven? Moeten we altijd anderen onze waarde bepalen of zetten we een maatstaaf waar anderen zich aan dienen te houden. Waarschijnlijk ligt de waarheid zoals gebruikelijk ergens in het midden of rent het rondjes om ons heen zodat we er nooit echt grip op krijgen. Het blijft dat mensen die je steunen en klaarstaan hoe raar, gek of compleet waanzinnig de situatie ook is er toch voor je zijn. Er over schrijven zet een paar gedachten op orde, maar nog lang niet alles. Er is slechts zoveel dat een mens kan verwerken in z’n eentje…

Bij Waarde denken we al snel aan wat me om ons heen verzamelen in fysieke vorm. Als we het laatste deel van die zin niet zouden lezen krijgt die zin een hele andere betekenis. Dan worden ook mensen, gevoelens en gebeurtenissen in ons leven meegerekend. Ook leermomenten vallen hieronder. Alles wat we verzamelem draagt bij aan ons zelfbeeld.

Wat ik leer op CMD en wat ik de afgelopen tijd van vrienden heb geleerd en met vrienden heb geleerd verschilt niet zoveel, al zijn de omstandigheden geheel verschillend. De kern ervan is dat je mensen nodig hebt, een mens kan niet alles zelf verwerken. Hoe graag we het ook zouden willen en onze geest proberen te beschermen voor de grote boze wereld, uiteindelijk zal de confrontatie alleen maar groter zijn. Door naar buiten te trenden met dingen die ons dwars zitten en mensen toe te laten tot iig een zeker niveau van vertrouwen (ik zeg niet dat je meteen je hele huishouden op tafel hoeft te leggen, daar heef niemand zin in) dan zal blijken dat zelfs een knuffel of de aanwezigheid van de ander al een motivatie, steun of geweten kan zijn voor onze handelingen en keuzes. Wat wij doen bepaald wie we zijn. Wat wij doen bepaald hoe we in het leven staan. Wie wij daar bij betrekken bepaald ons leven. Is dat niet heel wat waard?

Pas als iets er niet is gaan we het missen en geven we er een waarde aan. In mijn geval ‘mis’ ik mijn kleine lieve zwarte vulpotlood die mij creatieve buddy is sinds Havo3.
Een hele tijd dus. Valt hier een geld bedrag aan te geven? Ik weet dat een nieuw exemplaar mijn bankrekening ongeveer 12 euro lichter maakt, maar weegt dat op tegen het gevoel dat ik krijg bij het object waarmee ik altijd teken? Sommige dingen zijn niet in ‘geld’ uit te drukken, soms moeten we ook blij zijn met een gevoel.

Betekend nog niet dat ik mijn zoektocht ga opgeven natuurlijk! De zoektocht en het weer terug vinden van mijn vulpotlood is mij meer waard dan die 12 euro. Uiteraard zult u de lezer zich afvragen waar ik het over heb. What’s in a Pencil? In dit geval vulpotlood vullingen vrees ik. Niet dat ik zo gehecht ben aan het laatst genoemde, maar wel aan hun drager. Voor mij staat het object symbool voor mijn creatieve uitspattingen. Zoals een Teddybeer symbool kan staan voor kinderlijkheid en een iPhone een sociale gadget is.

Wordt vervolgd.