Menselijke Beperkingen

Al in een vroeg stadium beginnen we creatieve uitspattingen met klei, potloden, zand, modder en zo’n beetje alles wat los (of tot voor kort vast)  is en we in onze handen kunnen krijgen. Meestal komen we wel weg met het hele huis verbouwen, de kat van de buren paars verven of in babykleding steking.

Omdat we kind zijn en gedacht wordt dat we collectief een potje schattig zijn. Een nogal grote grap aangezien met de tijd van ons verwacht wordt deze wereld verbeterende acties te staken en ons te voegen naar de generatie(s) die ons voorgingen. Een patroon dat zich maar blijft herhalen schijnbaar.
Iedereen die hier buiten valt is raar, vervelend en ronduit een probleem. Of beter gezegd een onbegrip, een vreemde factor. Zijn we dan vergeten dat het exact zelfde gedrag minder dan tien jaar geleden in hun leven nog als aandoenlijk beschouwd werd. Wat is er misgegaan? Waarom mogen we de wereld niet meer op z’n kop zetten en de kat van de buren ziet er nu toch veel leuker uit? Het arme dier buiten beschouwing gelaten, want verf is niet zo gezond voor het beestje, is het eigenlijk raar dat we beperkt worden.

Ook onderling leggen we elkaar beperkingen op door elkaar niet te laten uitpraten of door woorden als ‘ja maar…’. Waarom is het zo moeilijk om je eigen idee los te laten en rustig te luisteren naar de ander en bij voorkeur ook nog eens een beetje je in te leven in die gedachte. Ongeacht of je het er daarna ermee eens bent.

Blijkbaar is niet iedereen even ver in het zien van het grotere geheeld of in staat om in te zien wat ze aanrichten met hun gedrag…

to be continued