Wat is de waarde van het alles? Deze vraag stond vrij centraal in mijn vorige blogpost. Hierbij het vervolg.
Veel is er ondertussen gebeurt en ik ben me bewust geworden van nieuwe vormen van waarde. Vanaf hier wordt het wat persoonlijk dus wie geen zin heeft in persoonlijke gedachten of een complex verhaal mag skippen naar een leuke website met konijntjes ofzo.
Een niet al te lange tijd geleden heb ik een goede vriend verloren, niet door een ongeluk of door natuurlijke omstandigheden zoals ziekte of leeftijd. Dit kwam als een enorme schok aan en gooide me terug op mijn meest basis emoties. Het is beangstigend hoe een mens zich verlaten kan voelen en welke keuzes hieruit gemaakt worden. Wat is de waarde die wij onszelf geven? Moeten we altijd anderen onze waarde bepalen of zetten we een maatstaaf waar anderen zich aan dienen te houden. Waarschijnlijk ligt de waarheid zoals gebruikelijk ergens in het midden of rent het rondjes om ons heen zodat we er nooit echt grip op krijgen. Het blijft dat mensen die je steunen en klaarstaan hoe raar, gek of compleet waanzinnig de situatie ook is er toch voor je zijn. Er over schrijven zet een paar gedachten op orde, maar nog lang niet alles. Er is slechts zoveel dat een mens kan verwerken in z’n eentje…
Bij Waarde denken we al snel aan wat me om ons heen verzamelen in fysieke vorm. Als we het laatste deel van die zin niet zouden lezen krijgt die zin een hele andere betekenis. Dan worden ook mensen, gevoelens en gebeurtenissen in ons leven meegerekend. Ook leermomenten vallen hieronder. Alles wat we verzamelem draagt bij aan ons zelfbeeld.
Wat ik leer op CMD en wat ik de afgelopen tijd van vrienden heb geleerd en met vrienden heb geleerd verschilt niet zoveel, al zijn de omstandigheden geheel verschillend. De kern ervan is dat je mensen nodig hebt, een mens kan niet alles zelf verwerken. Hoe graag we het ook zouden willen en onze geest proberen te beschermen voor de grote boze wereld, uiteindelijk zal de confrontatie alleen maar groter zijn. Door naar buiten te trenden met dingen die ons dwars zitten en mensen toe te laten tot iig een zeker niveau van vertrouwen (ik zeg niet dat je meteen je hele huishouden op tafel hoeft te leggen, daar heef niemand zin in) dan zal blijken dat zelfs een knuffel of de aanwezigheid van de ander al een motivatie, steun of geweten kan zijn voor onze handelingen en keuzes. Wat wij doen bepaald wie we zijn. Wat wij doen bepaald hoe we in het leven staan. Wie wij daar bij betrekken bepaald ons leven. Is dat niet heel wat waard?
