Afstuderen

Afstuderen.

Al enige tijd heb ik niets meer op dit weblog gezet, niet omdat ik geen werk heb verzet maar soms is er meer denk werk nodig dan voorzien. En bij mij eindigt dit in nog meer nadenken. En twijfel.
Het schiet dan niet op als andere mogelijkheden en kansen zich voordoen zoals kleine experimenten naar supermacro fotografie en natuurlijk mijn stage. Iets dat vele uren per week mijn aandacht claimt.

Maar er is ook goed nieuws. In de weken van stilte en lang en nog langer staren naar mijn foto’s zijn er wel weer betere gedachten uit gekomen en ook weer motivatie waarom ik dit doe. Een reden hebben naast “dat het moet” is toch wel fijn.
Mijn eigen fascinatie voor het ‘unheimische’ (wat is een spellingscontrole toch fijn) komt voort uit hoe ik de wereld om mij heen aanschouw. Uren kan ik staren naar mijn omgeving en me afvragen hoe alles in elkaar zit. Wat meestal mijn aandacht trekt zijn de kleine dingen die net niet helemaal op hun plaats zijn. Zoals een felle signaal kleur van een peilion in een grijze wereld van wegwerkzaamheden. Maar vaker zijn het mensen. Het gedrag van mensen observeren vanaf een terrasje behoort tot mijn hobbies. Wellicht een tikje voyeuristisch maar als fotograaf kan ik stellen dat wel meer van mijn soort dat zijn. Anders waren we wel gaan tekenen.

Als een film die zich spontaan schrijft en voltrekt voor mijn ogen zie ik de wereld om mij heen en bedenk mijn eigen teksten, scenario’s en het uiteindelijke doel van de mensen waar ik naar kijk. Mijn vragen voortkomend uit fascinatie kan ik makkelijk beantwoorden door op mijn onderwerp af te stappen. Ik pak echter mijn camera en maak een keuze van compositie, scherpte-diepte binnen de foto en wacht geduldig mijn eigen kleine ‘kodak-moment’ af. Wauw, de spellingscheck kent dat woord zelfs!

Wat deze mensen doen t.o.v. van elkaar of met zichzelf interesseert me eigenlijk niet. Wat ik ze kan laten doen is voor mij oneindig veel interessanter. Met name omdat ik ze nooit hoef te spreken. Nu doe ik dit wel bij mijn afstuderen door mijn beste vrienden voor de lens te zetten. Dat maakt mijn werk er niet makkelijker op. Opeens moet ik gaan zeggen wat er in mij omgaat, tegen mensen die mij normaal alleen kennen terwijl ik niet wartaal uitspreek en een camera objectief combinatie van een paar kilo en honderden euros op ze richt.

Wat er buiten beeld van de zoeker afspeelt kan de toeschouwer niet zien. Het is de relatie die ik met mijn onderwerp aanga en ipv een halve dag geduldig mijn moment af te wachten regisseer ik ze naar een emotie. Een punt waarop gemak en veiligheid eventjes niet bestaan en alleen maar omdat ik dat wil! Het is niet uit een verlangen naar macht, slechts vanuit de zelfde zoektocht naar wat een mens kan beleven zonder daarvoor zelf gekozen te hebben.

en DAAR zit de pijnlijke waarheid van wat ik doe. Een foto legt iets vast waar ze zelf niet voor kiest. Er bestaat zelfs een uitspraak: de camera maakt je dikker. We krijgen een waarheid te zien waar we niet voor kiezen en ook niet in de hand hebben. De keuze ligt bij de fotograaf.

Donderdag meer hierover.

Ipod touch

Een blog post vanaf een iPod wat een grap. Het leven zit vol met kleine maar ook nuttige tools zoals twitter of things. Die laatste moet ik nog op mijn iPod gaan zetten natuurlijk. Wat wel gezegd mag worden is het gemak waarmee deze kleine tools mijn leven makkelijk maken en hoesnel ze te leren zijn.
Things helpt me enorm met het bijhouden van de dagelijkse taken, iets dat met een agenda in mijn geval niet opgaat.
Twitter is gewoon leuk. Maar ook op profesioneel vlak inzetbaar, al wordt het soms mispruikt voor al te persoonlijke dingen.
Gelukkig is er een goede balans te vinden.
Hopelijk later meer, nu eerst voedsel

Utrecht

Wat weer een prachtig weekend.
Mijn ouders een nieuwe computer laten bestellen (voor henzelf btw) en mijn eigen laptop…. Heb ik niet bij me.
Ja kleine kinderen van alle leeftijden, voor de verandering heb ik niet mijn laptop bij me. Het idee WAS namelijk: ga naar utrecht, laat slechts een select groepje weten dat je uberhaupt wel te bereiken bent en laat de rest geloven dat je door aliens ontvoert bent (of iets van die orde van krankzinnigheid).
Aangezien ik hier nu een nieuwe Blogpost zit te typen gaat dat idee dus niet helemaal op en communiceer ik toch weer met de buitenwereld via die Blog en Twitter…

Over Bloggen gesproken http://unheimlisch.wordpress.com is mijn weblog van mijn beeldend werkproces.
Waar je bijvoorbeeld kunt lezen dat ik bij een goed bevriende docente op haar Atelier mag werken!! SUPER GAAF!! Dat en nog wel meer spannende dingen over mijn beeldend werk waar ik later in het andere blog op zal terug komen.

Wat ook belangrijk is, ik zal dit blog eens meer gaan gebruiken voor het uiteenzetten en bespreken van thema’s die aan de orde komen op mijn opleiding EN een stukje technologie en filosofie. Mhz, spannend allemaal waar dit naartoe kan gaan….

Tijd voor film nu

RSS en beeldenkers

Ogen als een koe die een trein op zich af ziet komen. Ze willen wel iets zeggen of protesteren maar het ontgaat ze volkomen hoe ze dit kunnen doen. Waar ik het nogal generaliserend over heb is de werking van een computer en wat er gebeurt zodra je er een willekeurige student beeldende kunst achter zou zetten. Of zelfs een docent.

Inmiddels is het zover dat ik aan mede 4e jaars stduenten een presentatie ga houden over Netwerken en daarbij ook wat digitale hulpmiddelen, zoals oa ook RSS. Verbazend hoe inefficient mensen hun webbrowser weten in te richten.

Hoog tijd dat ik dit ook voor docenten ga organiseren, maar dan een stukje professioneler ingericht. Ze zitten niet te wachten op bijvoorbeeld Twitter. Over nieuwe media gesproken. Wouter is een heel bijzonder persoon, binnenkort een keer eens afspreken voor pizza en film ofzo. misschien Rnkel en Riddergraniet er ook bij halen. Geweldig hoe nieuwe netwerken ook blijven bestaan en zich doorzetten in het blijven zien van interessante mensen. CMD is best een leuke plek…. om les te geven. Als student heb ik het daar wel weer gezien.

Korte update, korte gedachten. Hoezee, Verder met de dag!

Wat is webloggen toch…

Een ontzettend fijn medium om niet je huiswerk te hoeven doen.

Het is alweer even geleden sinds mijn laatste blogpost maar omstandigheden hebben mij er toch toe bewogen een nieuwe uiteenzetting van gedacten hier neer te zetten. Wat is dan de reden vragen sommigen zich af. Tjah, als ik daar zelf helemaal achter was dan zou ik rijk zijn en mijn dagen doorbrengen als goeroe.

Geen gekke gedachte maar daar ben ik net iets te actief voor. Hier een kleine omsomming van evenementen;

• De hele vakantie opgeofferd aan een film die nu weg is vanwege een extern schijf crash
• Een misselijk bedrag moeten ophoesten wegens boete van een te laat ingeleverd stel camera’s
• Ontzetten veel lol gehad in Belgen land met het bakken van frietjes en luisteren naar Folk muziek
• Fotograaf geweest op het Frysk Festival en me ontzettend goed vermaakt met iedereen die ik heb ontmoet
• Me de pleuris lopen ergeren aan het feit dat ik niet op het NNF kon zijn
• Me de pleuris lopen ergeren aan het feit dat zekere mensen irritante kluizenaars zijn
• Heel erg zen alles van me afgezet door middel van chocolade en een enkel traantje maar vooral veel vrienden zien
• Maar vooral mijn leven op orde gezet

Hoe heb ik dat gedaan vraag jij je dan af? Wel dat gaat heel makkelijk eigenlijk, het enige dat nodig is om heel erg zen dingen gedaan te krijgen is een beetje doorzetten en concequent zijn in de structuur die je probeert aan te brengen. Zo ben ik nu heel braaf het programmatje THINGS aan het gebruiken om mijn projecten en te doen dingen ook daadwerkelijk gedaan te krijgen. Wat in mijn geval een nogal grote WAUW ervaring is.
Wat ook nog wel eens wil helpen is gewoon arrogant genoeg om te vinden dat je betere dingen te doen hebt dan energie in mensen blijven steken die alleen maar aan je lopen te trekken.

Ondertussen is school weer begonnen en bijna weer op volle vaart, met als gevolg dat ik binnenkort ook weer een weekendje ga onderduiken op een niet nader te noemen schuiladres ergens. Muhahahaa.
Wat me wel opvalt is dat de nieuwe eerste jaars van mijn opleiding redelijk braaf zijn. Zucht. Nouja, dat krijgen we er wel weer uit, hoop ik.

Op een andere noot heb ik ook weer een beetje kunnen nadenken over de waarde van dingen. En mijn mening is nog steeds onveranderd, maar ik moet wel toegeven dat iedereen zo zijn eigen beeld op de wereld heeft, een universele waarde bestaat niet. Wat hierbij wel helpt is blijven communiceren en niet wegkruipen voor de wereld.

Voor wie het interessant vindt, ik ben ook een weblog gestart voor mijn beeldend werkproces en daar valt voor geinteresseerden mijn afstuderen te volgen.

cheers

Menselijke Beperkingen

Al in een vroeg stadium beginnen we creatieve uitspattingen met klei, potloden, zand, modder en zo’n beetje alles wat los (of tot voor kort vast)  is en we in onze handen kunnen krijgen. Meestal komen we wel weg met het hele huis verbouwen, de kat van de buren paars verven of in babykleding steking.

Omdat we kind zijn en gedacht wordt dat we collectief een potje schattig zijn. Een nogal grote grap aangezien met de tijd van ons verwacht wordt deze wereld verbeterende acties te staken en ons te voegen naar de generatie(s) die ons voorgingen. Een patroon dat zich maar blijft herhalen schijnbaar.
Iedereen die hier buiten valt is raar, vervelend en ronduit een probleem. Of beter gezegd een onbegrip, een vreemde factor. Zijn we dan vergeten dat het exact zelfde gedrag minder dan tien jaar geleden in hun leven nog als aandoenlijk beschouwd werd. Wat is er misgegaan? Waarom mogen we de wereld niet meer op z’n kop zetten en de kat van de buren ziet er nu toch veel leuker uit? Het arme dier buiten beschouwing gelaten, want verf is niet zo gezond voor het beestje, is het eigenlijk raar dat we beperkt worden.

Ook onderling leggen we elkaar beperkingen op door elkaar niet te laten uitpraten of door woorden als ‘ja maar…’. Waarom is het zo moeilijk om je eigen idee los te laten en rustig te luisteren naar de ander en bij voorkeur ook nog eens een beetje je in te leven in die gedachte. Ongeacht of je het er daarna ermee eens bent.

Blijkbaar is niet iedereen even ver in het zien van het grotere geheeld of in staat om in te zien wat ze aanrichten met hun gedrag…

to be continued

De Waarde Van Dingen Part Deux

Wat is de waarde van het alles? Deze vraag stond vrij centraal in mijn vorige blogpost. Hierbij het vervolg.

Veel is er ondertussen gebeurt en ik ben me bewust geworden van nieuwe vormen van waarde. Vanaf hier wordt het wat persoonlijk dus wie geen zin heeft in persoonlijke gedachten of een complex verhaal mag skippen naar een leuke website met konijntjes ofzo.

Een niet al te lange tijd geleden heb ik een goede vriend verloren, niet door een ongeluk of door natuurlijke omstandigheden zoals ziekte of leeftijd. Dit kwam als een enorme schok aan en gooide me terug op mijn meest basis emoties. Het is beangstigend hoe een mens zich verlaten kan voelen en welke keuzes hieruit gemaakt worden. Wat is de waarde die wij onszelf geven? Moeten we altijd anderen onze waarde bepalen of zetten we een maatstaaf waar anderen zich aan dienen te houden. Waarschijnlijk ligt de waarheid zoals gebruikelijk ergens in het midden of rent het rondjes om ons heen zodat we er nooit echt grip op krijgen. Het blijft dat mensen die je steunen en klaarstaan hoe raar, gek of compleet waanzinnig de situatie ook is er toch voor je zijn. Er over schrijven zet een paar gedachten op orde, maar nog lang niet alles. Er is slechts zoveel dat een mens kan verwerken in z’n eentje…

Bij Waarde denken we al snel aan wat me om ons heen verzamelen in fysieke vorm. Als we het laatste deel van die zin niet zouden lezen krijgt die zin een hele andere betekenis. Dan worden ook mensen, gevoelens en gebeurtenissen in ons leven meegerekend. Ook leermomenten vallen hieronder. Alles wat we verzamelem draagt bij aan ons zelfbeeld.

Wat ik leer op CMD en wat ik de afgelopen tijd van vrienden heb geleerd en met vrienden heb geleerd verschilt niet zoveel, al zijn de omstandigheden geheel verschillend. De kern ervan is dat je mensen nodig hebt, een mens kan niet alles zelf verwerken. Hoe graag we het ook zouden willen en onze geest proberen te beschermen voor de grote boze wereld, uiteindelijk zal de confrontatie alleen maar groter zijn. Door naar buiten te trenden met dingen die ons dwars zitten en mensen toe te laten tot iig een zeker niveau van vertrouwen (ik zeg niet dat je meteen je hele huishouden op tafel hoeft te leggen, daar heef niemand zin in) dan zal blijken dat zelfs een knuffel of de aanwezigheid van de ander al een motivatie, steun of geweten kan zijn voor onze handelingen en keuzes. Wat wij doen bepaald wie we zijn. Wat wij doen bepaald hoe we in het leven staan. Wie wij daar bij betrekken bepaald ons leven. Is dat niet heel wat waard?

De Waarde Van…

Wat is de waarde van … ?

Pas als iets er niet is gaan we het missen en geven we er een waarde aan. In mijn geval ‘mis’ ik mijn kleine lieve zwarte vulpotlood die mij creatieve buddy is sinds Havo3.
Een hele tijd dus. Valt hier een geld bedrag aan te geven? Ik weet dat een nieuw exemplaar mijn bankrekening ongeveer 12 euro lichter maakt, maar weegt dat op tegen het gevoel dat ik krijg bij het object waarmee ik altijd teken? Sommige dingen zijn niet in ‘geld’ uit te drukken, soms moeten we ook blij zijn met een gevoel.

Betekend nog niet dat ik mijn zoektocht ga opgeven natuurlijk! De zoektocht en het weer terug vinden van mijn vulpotlood is mij meer waard dan die 12 euro. Uiteraard zult u de lezer zich afvragen waar ik het over heb. What’s in a Pencil? In dit geval vulpotlood vullingen vrees ik. Niet dat ik zo gehecht ben aan het laatst genoemde, maar wel aan hun drager. Voor mij staat het object symbool voor mijn creatieve uitspattingen. Zoals een Teddybeer symbool kan staan voor kinderlijkheid en een iPhone een sociale gadget is.

Wordt vervolgd.

CMD Academie

Reactie op CMD Academie.

First Impressions.An Englishman in New York. Zo voel ik mij een beetje op CMD soms, te midden van rennende, gillende, drukke en vooral bijzondere mensen sta ik met verwondering te kijken naar het tempo van ontwikkelingen. CMD is bij uitstek de plek waar een ‘buitenstaander’ zoals ik, afkomstig van de afdeling Beeldendekunst en Vormgeving, ruimte ziet om zich te kunnen ontwikkelen. Hoe de student zelf zich voelen verschilt nogal per jaar, minor en tijd aanwezig. 

Faciliteiten.Wat opvalt behalve de vele mogelijkheden zijn ook een paar kinkjes in de verder soepele kabel. De grootste drama queen van  de opleiding is het WiFi, wat elke 5 seconden een andere mood-swing heeft en afhankelijk daarvan wel of niet werkt. Blijkbaar is de AI technologie inmiddels zo ver ontwikkeld dat het ICT beheer van de NHL het slim leek om een Paris Hilton AI op het netwerk te gooien. ZUCHT.Een andere ramp zijn de studenten zelf. Ondanks alle vrijheid, mogelijkheid en aanzet denken een aantal (een iets te groot deel) studenten dat vrijwillig gelijk ook vrijblijvend betekend waardoor Colleges en andere instructie momenten (te) vaak verloren gaan.

Hoe krijgen we kennis en motivatie op het zelfde niveau? Te veel vrijheid is niet goed, maar ondanks de mogelijkheid om vrijheid te scheppen wordt het wellicht niet altijd herkent door studenten. Een besef en gevoel van eenheid, van verbondenheid en van openheid van structuur zou hieraan bijdragen. Kortom, een CMD Academie.

Coen’s goede punt om CMD een zelfstandig NHL orgaan te laten zijn is erg terecht aangezien de opleiding nu nog beperkt wordt door bemoeienis van hogere machten waardoor communicatie en verandering vaak lang duren of nodig zouden zijn. 

Toch is het een stap te ver, niet iedereen kan een CMD Academie aan. Helaas.De conclusie, maak er maar een Minor van =) 

Concepting

Februari CMD
En maand is voorbijgegaan sinds ik voor het eerst als student binnenwandelde bij CMD. Vanaf de eerste dag op/bij de minor concepting werd duidelijk dat iedereen iedereen kan helpen, bij kan dragen aan vraagstukken en gezamenlijk tot nieuwe, of bestaande maar nog niet ontdekte, oplossingen kan komen. De sfeer zit er na weken van kennis maken goed in, al betreur ik de afwezigheid van mensen tijdens ons schoolreisje naar de Veenhopen. Net zoals ik betreur me te moeten ergeren aan zeurende bureaucratische achterlijke en vooral trage Duitse slash Nederlandse ‘beambten’ afgelopen vrijdag omdat mijn paspoort zo nodig moet verlopen… Terwijl ik ook in de Irisch Pub had kunnen zitten genieten van leuke mensen en een flinke pint Guinness.
Wat tot nu toe allemaal gedaan is bij Concepting is super interessant maar ik zou graag zien dat er gebeurde. Vandaar mijn toevoeging op de Wiki van Nieuwe denkers over de Mediatheek. Eenmaal een start punt op de site brengt hopelijk wat meer leven in de gemeenschap.

Naast alle CMD gerelateerde zaken zijn er ook meer dingen gebeurt.
* Gisteravond Zeitgeist gezien, een sterke opsomming van feiten die mijn gevoel aardig beantwoord
* Spoed consult Karakter Design aan studenten die in gevecht zaten met hun ‘Innerlijk Design’
* Aanvalsplan opgesteld en onderzoek gedaan of het haalbaar is om Japanse schooluniformen in te voeren op CMD
* Mijn 1e doel ge-e-mailed betreffende de uitdaging van Martijn Aslander om 4 bekende Nederlanders op te zoeken
* Een uur rondgehangen in een telefoon zaak om wat markt onderzoek te doen naar Touchscreen telefoons…

HTC TOUCH
Vanaf 14 maart mag ik mijn telefoon abo verlengen bij T-mobile, dus tja… als ik er toch een nieuwe gratis telefoon bij krijg, dan maar gelijk een model dat Wifi ondersteund en een touchscreen interface heeft. Toch?
Commentaar op mijn keuze is welkom en als mensen ervaring met dit object hebben, please let me know!

CMD Academie
Coen kwam met een geweldig plan, iets dat ik na het schrijven van dit blog eens ga doorspitten! Cheers!