In een tijd van digitale weblog afwezigheid kan er veel gebeuren. Het ligt ook niet in mijn aard om perse een weblog te schrijven en veel van de gebeurtenissen die plaats vinden rondom mij zijn te volgen op Twitter. Of helemaal nergens.
Het heeft me wel veel mentaal voedsel gegeven over mijn plek in deze rare digitale ‘ratrace’.
De score is als volgt: 104 mensen volgen mij en 154 mensen hebben het ongenoegen om door mij terug bespied te worden op Twitter. Een redelijke score voor iemand die niets doet aan communicatie anders dan toevallig op plekken komen waar mensen ook Twitter hebben.
Mijn onvrede is dan ook niet mijn sociale leven, het gaat wat dieper dan dat. Misschien is het zelfs een angst voor wat er komen gaat. Echter, het is niet ondenkbaar dat het al heeft plaats gevonden. Mijn grote angst is de aankomende generatie. Een groep mensen met een voorliefde voor onvrede, voor niet meer kunnen bevatten waar ze mee bezig zijn of een keuze maken gebaseerd op ratio en enkel op wat de media hen voert.
De gemiddelde lezer zal op dit punt denken dat we (ik ga graag het dialoog aan met je hierover) het hier hebben over pubers, 1e jaars studenten en in het algemeen iedereen onder de 19 jaar jong. Met mijn eigen bescheiden 24 lentes kan ik amper zeggen erg objectief een oordeel over deze groep te vormen. En dat doe ik dan ook niet.
Waar ik mijn blik van onvrede op werp is de leeftijd onder de 14 jaar.
In recente educatieve projecten stond ik met angst en verbazing aan de grond geketend van de gebeurtenissen die zich aan mij voltrokken. Jongens die niet meer kunnen bouwen en meisjes die niet meer kunnen spelen vanuit hun gevoel. En geen van beiden kan een simpele 3D puzzel oplossen!
Een toelichting is op zijn plaats waarom dit zo erg is.
Onze hele maatschappij streeft naar gelijkheid van mensen, en in deze queeste hebben we aardig wat opgeofferd om dit tot stand te brengen. Meisjes moesten niet gaan doen of iets nastreven dat ze al konden maar een echt vak leren! Gelijk aan hun mannelijke tegenhangers. Omgekeerd zijn er nog nooit zoveel mannen de verpleging in gegaan. Alles mocht en alles kan nog steeds. Vrouwen zijn bijvoorbeeld uitermate goed in het monteren van films. Wist je dat Jaws door een vrouw is gemonteerd en dat Quiten Tarantino allen vrouwen aan zijn films te zitten?
En toch zijn we ergens fout gegaan. Wat we zijn vergeten te blijven doen is uitdagingen presenteren. Alles is makkelijk en alles kan. De 3e gouden eeuw van ons bestaan (de 1e was letterlijk een gouden eeuw van handel, de 2e gouden eeuw begon met de landing op de maan) dreigt verloren te gaan aan onze eigen haast. Wie nu een klas met 10 jarigen een doos Mechano geeft zal zich verbazen over het stupide gedrag van de kinderen. Waar wij vroeger als een beest te keer konden gaan met lego, Mechano of zelfs een ordinaire zandbak (voor de meisjes waren barbies in de brand steken vast ook heel leuk) zijn kinderen nu helemaal wild van een doos lego met drie bouwstenen en zand wordt maar vies gevonden. Het lukt ze tegenwoordig niet meer om de handleiding te volgen en via wat denkwerk tot een oplossing te komen. Er zitten namelijk fouten in een Mechano handleiding, bedoeld om je geest scherp te houden. En ja, Mechano was ook voor de meiden onder jullie lezers! Wandel voor de grap een Mechano beurs af en verwonder je gerust over het aantal deelnemende vrouwen.
Waar is onze uitvinders lust gebleven? Als we Jimmy Newton (een fictief karakter van een bekende tv zender) mogen geloven kan alles opgelost worden door hard na te denken en dan iets te bouwen dat evenveel binding heeft met de realiteit als een koe die chocolade melk geeft. Werkelijk wat werk verzetten is er dus niet meer bij.
Vermakelijk op en top, maar onze helden van vroeger waren menselijk, zelfs Superman! Ze konden huilen, bloeden en zelfs doodgaan. Maar ook lachen en door stug verdomd doorzetten kwamen ze ergens. Hele planeten konden verplaats worden onder het motto: vele handen maken licht werk. Een moreel thema dat in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw zo’n beetje dood geknuffeld is.
Laten we nu onze nieuwe generatie voorzien van een uitdaging om hun geest weer wakker te maken en leren om te gaan tegenslagen want in dit tempo gaat heel de wereld een sloppenwijk in Amerika worden. Doe mij Antarctica maar. Pinguïns praten tenminste geen onzin. De gevolgen van dit breindode wereldje waar wij ze in laten leven heeft een zondvloed van niet bestaande ADD en ADHD kinderen tot gevolg!
De hele Twitterazzi beweging, en dan echt wij allemaal zonder uitzondering, kent deze onvrede. Anders waren we nooit als een stel smurfen (credits to @puur voor dit) op deze boot gesprongen om de wereld te verbeteren. En we maken de wereld wel degenlijk een prachtige plek.
Het enige dat we nu nog moeten doen is een plek scheppen waar we vol liefde, toewijding en uitdaging de mensen na ons leren om te gaan met al het prachtige dat wij hebben uitgevonden en vertellen wat onze fouten zijn geweest. Je eigen fouten mag best, maar het moeten niet onze fouten zijn die herhaald gaan worden.
input voor dergelijke plek (met name locaties) zijn welkom.
Vrede.
Er zijn ook een genoeg punten waar ik super blij mee ben. Een kleine selectie waar ik in een latere blogpost op terug zal komen.
Uiteraard mijn lieftallige schattige vriendin die de website van mijn bedrijf echt super top heeft gemaakt!
Het hebben van een iPhone en de daarbij komende verslaving aan dat schermpje is een geweldige productiviteit boost geweest voor mijn dagelijks doen en laten. Nu ik ook nog eens alle RSS feeds op orde heb is het plaatje kompleet.
Maar ook het werken op een Apple laptop is gewoon heerlijk. Zittende achter mijn bureau luisterend naar de nieuwe Muse via een paar heerlijke speakers onder het genot van een kopje Senseo koffie kan een mens toch niet anders dan Tweeten; @all doe mij er nog maar 1 
